ความทรงจำ

บุปผาความทรงจำของปรมาจารย์เชิดสิงโต

เมื่อเชิดหัวสิงโต ปราณศักดิ์สิทธิ์พลันสถิต และขับไล่เภทภัยสยบฟ้าดิน ทว่าใครจะคาดคิด บัดนี้พวกอสูรชั่วกลับหุ้มกายด้วยเนื้อหนังมนุษย์ มิเพียงไม่เกรงกลัวหลบซ่อนอยู่ภายนอก ทว่า กลับนั่งเสนอหน้ารายล้อมรอบงานเลี้ยงอย่างโอหัง

ห้วงที่ 1 อวยพรปีใหม่

เลี่ยเยี่ยน: เจ้าเริ่มเตรียมการเรื่องเชิดสิงโตอวยพรปีใหม่ที่คฤหาสน์มายาปีนี้หรือยัง

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: แน่นอนอยู่แล้ว เหล่าคหบดีที่คฤหาสน์มายาต่างรอให้ท่านปรมาจารย์ปรากฏตัว

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: หากไร้สำนักเราเชิดสิงโตปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและเสริมสิริมงคล คหบดีเหล่านั้นคงทำมาค้าขายกันไม่อุ่นใจ

เลี่ยเยี่ยน: ได้รับการอุปถัมภ์จากเหล่าคหบดีเช่นนี้ พวกเราก็ต้องสำแดงเกียรติภูมิแห่งหอเชิดสิงโตให้เต็มที่

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: ทว่าคหบดีเกาสหายท่าน เขา

เลี่ยเยี่ยน: เขาเป็นอะไรไปหรือ

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: ได้ยินว่าปีนี้คหบดีเกาป่วยหนัก จึงไม่อาจร่วมฉลองปีใหม่ได้

เลี่ยเยี่ยน: งั้นหรือ อืม สหายเกาวรยุทธ์สูงส่ง ร่างกายแข็งแรง ไยจู่ ๆ จึงล้มป่วย

ห้วงที่ 2 ช่วยแนะนำตัว

ทูตแห่งม่านฝัน: ข้าน้อยมีนามว่าเหลิ่งถู ได้ยินเกียรติคุณประมุขเชิดสิงห์เลี่ยเยี่ยนมานานแล้ว

เลี่ยเยี่ยน: นามทูตแห่งม่านฝัน ระยะนี้ข้าเองก็ได้ยินมาไม่น้อย

เลี่ยเยี่ยน: ได้ยินว่าเจ้าดึงวิญญาณคนออกจากร่าง แล้วย้ายไปใส่หุ่นไม้ได้หรือ

ทูตแห่งม่านฝัน: ฮ่า ๆๆๆ นั่นเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น

ทูตแห่งม่านฝัน: ข้าน้อยเป็นเพียงนักแสดงเร่ ใช้กลลวงตาแสดงวิชาหุ่นเชิดพอให้ผู้คนเพลิดเพลิน

ทูตแห่งม่านฝัน: จะว่าไป อาชีพข้าช่างคล้ายคลึงกับการเชิดสิงโตของท่านปรมาจารย์นัก

เลี่ยเยี่ยน: ได้ยินว่าอยากให้ข้าแนะนำเจ้าไปแสดงในคฤหาสน์มายา เจ้าจะแสดงละครหุ่นเชิดงั้นรึ

ทูตแห่งม่านฝัน: เป็นดังที่ท่านกล่าว

ทูตแห่งม่านฝัน: ข้าพบคหบดีเกาโดยบังเอิญ ทั้งยังถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ เขาจึงเชิญข้าไปแสดงกลเชิดหุ่นที่คฤหาสน์มายา

ทูตแห่งม่านฝัน: แม้จะไม่ตระการตาเท่าการเชิดสิงโตของท่านปรมาจารย์ แต่ก็พอสร้างความสำราญให้เด็ก ๆ ได้บ้าง

ทูตแห่งม่านฝัน: แต่พอใกล้เทศกาลปีใหม่ คหบดีเกากลับล้มป่วยและหายหน้าไป จึงอยากขอให้ท่านช่วยแนะนำผู้น้อยแทน

เลี่ยเยี่ยน: รอให้ท่านหายดีก่อนไม่ดีกว่าหรือ

ทูตแห่งม่านฝัน: แหม ข้าย่อมมีความปรารถนาเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นธรรมดา

ทูตแห่งม่านฝัน: ได้ยินมาว่าที่คฤหาสน์มายา เหล่าคหบดีผู้มั่งคั่งชื่นชอบในวิชาเร้นลับที่ยากแยกแยะความจริงความลวง

ทูตแห่งม่านฝัน: ข้าน้อยเองก็ชื่นชอบศาสตร์เร้นลับ จึงอุตส่าห์เดินทางมาจากสุดแดนประจิมเพื่อเปิดหูเปิดตาสักครั้ง

ทูตแห่งม่านฝัน: อย่างวิชาเชิดสิงโตของท่าน ข้าน้อยก็อยากเห็นเป็นบุญตามานานแล้ว

เลี่ยเยี่ยน: ท่านเหลิ่ง ข้าขอถามเล็กน้อย ในวิชาเชิดหุ่นเงานั้น คนกลายเป็นหุ่นหรือหุ่นกลายเป็นคนกันแน่

ทูตแห่งม่านฝัน: คนมิใช่หุ่น หุ่นมิใช่คน ล้วนว่างเปล่า คล้ายจริงแต่มิใช่

เลี่ยเยี่ยน: อย่างนั้นหรือ วิถีเชิดสิงโตของเรา คนคือสิงห์ สิงห์คือคน จิตวิญญาณของคนหลอมเป็นจิตวิญญาณของสิงโต

เลี่ยเยี่ยน: จิตวิญญาณนี้คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า และมีอยู่เพียงในผู้ที่เปี่ยมเมตตา

ทูตแห่งม่านฝัน: น่าเสียดายที่คนเช่นนั้นในยุทธภพมีน้อยเหลือเกิน

ทูตแห่งม่านฝัน: คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตแทบไม่ต่างจากหุ่นที่ว่างเปล่า

ทูตแห่งม่านฝัน: เมตตาจิตของปรมาจารย์น่านับถือยิ่งนัก

เลี่ยเยี่ยน: อืม ในเมื่อสหายเกาล้มป่วย ข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่งถึงคฤหาสน์มายา เหล่าคหบดีคงเห็นแก่หน้าข้าบ้าง และยอมให้เจ้าเข้าไป

เลี่ยเยี่ยน: ข้าเองก็อยากเห็นเช่นกันว่า วิชาเชิดหุ่นของเจ้ามีความอัศจรรย์ใดซ่อนอยู่

ทูตแห่งม่านฝัน: ข้าขอบคุณท่านจากใจจริง ถึงเวลานั้นข้าน้อยคงต้องขอแสดงฝีมืออันน้อยนิดต่อหน้าผู้รู้แล้ว

ห้วงที่ 3 จริงหรือรลวง

เลี่ยเยี่ยน: สหายเกา ข้ามาเยี่ยมเจ้าแล้ว

คหบดีเกา: ปรมาจารย์เลี่ยเยี่ยน

เลี่ยเยี่ยน: ร่างกายเจ้าแข็งแรง โรคภัยธรรมดาจะทรมานเจ้าถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

คหบดีเกา: ฮี่ ๆ ข้าไม่ได้ป่วยหรอก อีกไม่นานข้าจะดีขึ้น ดียิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

เลี่ยเยี่ยน: เจ้าพูดอะไร

คหบดีเกา: ปรมาจารย์เลี่ยเยี่ยน ข้านับถือวิชาเชิดสิงโตของท่านมานาน

คหบดีเกา: เมื่อสวมชุดนั้นแล้วชูหัวสิงโตขึ้น ท่านก็ราวกับกลายเป็นอย่างอื่นไป

คหบดีเกา: สัตว์มงคล สัตว์ร้าย หรือสิ่งใดที่มิใช่มนุษย์

เลี่ยเยี่ยน: สัตว์ร้ายที่เผาผลาญสิ่งชั่วร้าย สำหรับคนดีที่มาขอพร ย่อมเป็นสัตว์มงคล

คหบดีเกา: ฮี่ ๆ ข้าพบอีกวิธีที่จะกลายเป็นสิ่งที่มิใช่มนุษย์แล้ว

คหบดีเกา: แข็งแกร่งกว่าสิงโตของท่านเป็นร้อยเท่า

คหบดีเกา: ข้าได้เห็นสิ่งที่แตกต่างออกไป ข้าเข้าใจกฎที่ขับเคลื่อนโลก เข้าใจความลี้ลับแห่งฟ้าดินแล้ว

เลี่ยเยี่ยน: เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด ในยุทธภพนี้มีสิ่งชั่วร้ายเสื่อมทรามมากมาย เจ้าต้องระวังให้ดี

เลี่ยเยี่ยน: อย่างไรเจ้าก็เป็นสหายข้า ข้าไม่อยากให้เจ้ากลายเป็นสิ่งชั่วร้ายที่ข้าต้องเผาทำลาย

ห้วงที่ 4 เคล็ดวิชา

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: ข้ามีลางสังหรณ์อยู่ตลอดว่าจะเกิดเหตุประหลาดบางอย่างในคฤหาสน์มายา

เลี่ยเยี่ยน: ข้าไปเยี่ยมคหบดีเกามา เขาไม่ได้ป่วย แต่เป็นอะไรสักอย่างที่แม้แต่ข้าก็บอกไม่ถูก

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: การดัดแปรปราณสังหารหรือ ช่วงหลายปีมานี้วิชานี้สร้างภัยไปทั่วยุทธภพ เหล่าศิษย์ก็พบเห็นมาหลายแห่ง

เลี่ยเยี่ยน: ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น ร่างกายกระทั่งจิตใจเขากลับว่างเปล่า แต่ไม่ได้เกิดจากการดัดแปรปราณสังหาร

เลี่ยเยี่ยน: บางส่วนของเขาหายไป คล้ายไหสุราที่ถูกดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เลี่ยเยี่ยน: หรือจะเป็น กลหุ่นเชิดหรือ

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: ถ้าเช่นนั้น งานชุมนุมที่คฤหาสน์มายาปีนี้คงมีเงื่อนงำอยู่ไม่น้อย อาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: ท่านปรมาจารย์อยู่ที่หอเชิดสิงโตคอยดูสถานการณ์ก่อนเถิด ปีนี้ให้ข้านำศิษย์กลุ่มหนึ่งไปสืบดูเอง

ห้วงที่ 5 เหตุพลิกผัน

เลี่ยเยี่ยน: งานเลี้ยงคืนส่งท้ายปีเริ่มมานานแล้ว ล่วงเข้ายามเที่ยงคืน เหล่าโม่กับพวกศิษย์ก็ยังไม่กลับมา

เลี่ยเยี่ยน: จากหอเชิดสิงโตสามารถเห็นคฤหาสน์มายาบนยอดเขาเมืองผางได้ แต่คืนนี้กลับไร้พลุประทัดเช่นทุกปี

เลี่ยเยี่ยน: ทว่าคล้ายดั่งมีกลิ่นคาวเลือดลอยลม

เลี่ยเยี่ยน: ข้าจะขึ้นเขาไปสืบดูด้วยตนเอง

เถ้าแก่ฟ่าน: คหบดีเกา สิ่งนั้นคือคหบดีเกาหรือ หุ่นไม้นั่น

นายห้างเหยา: ท่านประมุขเลี่ยเยี่ยน ช่วยพวกเราด้วย

เลี่ยเยี่ยน: เหล่าโม่

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: ท่านปรมาจารย์ ยามอารักขาคฤหาสน์มายาทุกคนล้วนหลับหมด ดูเหมือนพวกเขากลายร่างเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: คหบดีเกาก็กลายเป็นสิ่งนั้นด้วย พวกมันล้อมคฤหาสน์ สังหารทุกคนที่พบเห็น

เหล่าโม่ รองหัวหน้า: รีบหนีไป

คหบดีเกา: หึ ๆ ฮ่า ๆๆๆๆ

เลี่ยเยี่ยน: นี่มันอะไรกัน สหายเกา

คหบดีเกา: น้อมถวายคฤหาสน์มายา แด่พระแม่ศักดิ์สิทธิ์

คหบดีเกา: ผู้ใดขัดขวางวิถีแห่งพระแม่ ฆ่าได้ไม่ละเว้น

ทูตแห่งม่านฝัน: ต้องขอบคุณปรมาจารย์เลี่ยเยี่ยนที่เขียนจดหมายแนะนำ ข้าถึงเข้ามายังคฤหาสน์แห่งนี้ได้

เลี่ยเยี่ยน: เจ้าควบคุมสหายเกา แล้วแฝงตัวเข้ามาในคฤหาสน์เพื่อการนี้หรือ

ทูตแห่งม่านฝัน: คฤหาสน์แห่งนี้จะได้เป็นพยานการถือกำเนิดร่างของพระแม่ พวกเขาควรภาคภูมิใจด้วยซ้ำ

ทูตแห่งม่านฝัน: ข้าเลื่อมใสปรมาจารย์เลี่ยเยี่ยนมาตลอด จะไว้ชีวิตท่านสักครั้ง

เลี่ยเยี่ยน: ข้าจะเผาพวกเดรัจฉานอย่างเจ้าให้สิ้นซาก

เลี่ยเยี่ยน: หืม อ๊าก

ห้วงที่ 6 มนุษย์ไม้

ทูตแห่งม่านฝัน: ระฆังใบนั้นอานุภาพร้ายกาจสมคำร่ำลือ เฒ่าเลี่ยเยี่ยนพิโรธขึ้นมา ช่างน่ากลัวจริง ฮ่า ฮ่า

จั่วซาง: ศิษย์หอเชิดสิงโตถูกเขาเผาจนหมดสิ้นด้วยมือตัวเอง

จั่วซาง: แม้การดัดแปรกายามังกรจะรักษาชีวิตเขากับเหล่าโม่ไว้ได้ แต่ก็ทำได้เพียงผนึกไว้ใต้ชุดสิงโตนี้ หลับใหลไปตลอดกาล

ทูตแห่งม่านฝัน: วิชาเชิดสิงโต หึ ๆ ช่างตระการตาเสียจริง

ทูตแห่งม่านฝัน: พวกเขาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสิงโตไปแล้ว

จั่วซาง: ในสายตาข้า นี่คล้ายวิชาย้ายวิญญาณที่ไม่ต้องย้ายวิญญาณเลย

ทูตแห่งม่านฝัน: นับจากคราวแรกที่ได้พบเจ้าชีวิตอนธการจั่ว ก็ผ่านมาสองปีกว่าแล้ว เรื่องราวหลังจากนั้น ช่างน่าทึ่งเสียจริง

ทูตแห่งม่านฝัน: บัดนี้ กายาศักดิ์สิทธิ์เสร็จสมบูรณ์แล้ว อยู่ภายในคฤหาสน์มายาเมืองผาง ข้าขอเรียนเชิญเจ้าชีวิตอนธการจั่วสละเวลามาเยี่ยมชม

จั่วซาง: ขอแสดงความยินดีกับท่านเหลิ่งถูที่การใหญ่สำเร็จลุล่วง น่ายินดี น่ายินดียิ่งนัก

ค้นหาสารานุกรม

กำลังโหลดดัชนี…