เมื่อตระกูลหลงล่มสลาย เธอทำตามคำสั่งของนาย อุ้มทายาทหนีออกจากจวงซิงหลง เพียงเพื่อเก็บสายเลือดสุดท้ายของตระกูลหลงไว้
ตามคำสั่ง เธอต้องไปหาฉีหลินเค่อที่ซ่อนตัวอยู่ที่เมืองไป๋เฮ่อก่อน จากนั้นทั้งสองจะช่วยกันเลี้ยงดูทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหลง เพื่อหวังฟื้นฟูตระกูลหลงในภายหน้า
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นจริงหรือ? Mo Zhaoyun ในฐานะสาวใช้คนสนิทของกงซุนเสี่ยวเฟิ่ง ภริยาของ Long Wu ฝีมือของตัวเองแม้จะไม่ถึงขั้นยอดเยี่ยม แต่เข็มสั้นเอ๋อเหมยคู่ในมือของเธอ เมื่อเผชิญกับยอดฝีมือทั่วไป ต่อให้เอาชนะไม่ได้ ก็สามารถถอยออกมาอย่างปลอดภัยหรือทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสได้
และในปีที่ร่วมกันเลี้ยงดู Long Fuyuan กับฉีหลินเค่อ ทั้งสองก็ค่อย ๆ เกิดความเข้าใจกันเกินคนทั่วไป ในการต่อสู้ทั้งสองถึงขั้นออกท่าพร้อมกันจนสร้าง “ท่าผสาน” อันเป็นเอกลักษณ์ขึ้นมาได้ อานุภาพน่าตกใจ
ปีที่สิบสองของ “องค์กร” ปราณดาบทองคำสายหนึ่งที่ราวกับยิงทะลุฟ้าได้ปะทุขึ้นเหนือจวงซิงหลง นั่นคือสัญญาณลับที่ Long Wu ตกลงไว้ล่วงหน้ากับ Mo Zhaoyun สาวใช้ของภริยา และสัญญาณนี้หมายถึงเรื่องเดียว — ชีวิตของสองสามีภรรยา Long Wu กำลังตกอยู่ในอันตราย
Mo Zhaoyun ไม่เคยคิดว่าตระกูลหลงจะมีวันที่ตึกใหญ่ถล่มลงมาจริง ๆ
แต่เมื่อเธอเห็นปราณดาบทองคำที่ปะทุนั้นและตระหนักทันทีว่าช่วงเวลานี้มาถึงจริง เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว และตามข้อตกลงกับสองสามีภรรยา Long Wu ที่ทำไว้ล่วงหน้า ก็อุ้มทายาทหนีออกไปทางอุโมงค์ใต้ดินของหอหลังจวงซิงหลงอย่างเด็ดขาด
“ต้องรักษาสายเลือดสุดท้ายของตระกูลหลงไว้” ด้วยความเชื่อนี้ เธอทนหิวทนกระหายไม่ได้นอนไม่ได้พักเดินทางหลายวัน จนในที่สุดก็มาถึงหุบเขายมราชหน้าหมืองไป๋เฮ่อ
ตามแผน เธอเพียงต้องหาฉีหลินเค่อ ทหารตายที่เมืองไป๋เฮ่อ พบเขา เลี้ยงทายาทให้โตไปด้วยกันกับเขา ก็จะปลอดภัยทุกอย่าง เมื่อวันหนึ่งทายาทโตขึ้น ก็จะฟื้นฟูตระกูลหลงและทำให้ตระกูลหลงรุ่งเรืองอีกครั้ง
แต่เธอลืมไปว่า ตัวเธอทนได้ แต่ทารกในอ้อมแขนทนไม่ได้ เมื่อเสียงร้องไห้เพราะความหิวของทารกดังก้องในหุบเขา คนของ “องค์กร” ที่ซุ่มอยู่ที่นั่นก็ล้อมพวกเธอไว้ทันที
Mo Zhaoyun ที่อ่อนเพลียอยู่แล้วก็ยังฝืนต่อสู้อย่างสุดกำลัง ทว่าหนึ่งคือเธอเดินทางติดต่อกันหลายวัน กินน้อยนอนน้อย ตอนนี้หมดเรี่ยวแรงเต็มที่แล้ว สองคือคนของ “องค์กร” ที่ซุ่มอยู่ที่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา และไกลเกินกว่าสตรีอย่าง Mo Zhaoyun จะรับมือได้ ไม่นาน Mo Zhaoyun ก็ถูกกระบวนท่าเดียวทำให้สลบไป และเมื่อเธอค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ก็ไม่มีร่องรอยของทายาทอีกแล้ว Mo Zhaoyun รีบดิ้นรนลุกขึ้น วิ่งออกจากหุบเขายมราชตามเส้นทางเพื่อตามหาร่องรอยของทายาท แต่ตอนนั้นคนของ “องค์กร” ถอนตัวไปหมดแล้ว จึงไม่มีร่องรอยแม้แต่เสี้ยวเดียว
Mo Zhaoyun ที่ตระหนักว่าตัวเองทำลายสายเลือดสุดท้ายของตระกูลหลงไปแล้วก็เสียใจจนแทบอยากฆ่าตัวตาย
และก็ในเวลานั้นเอง เธอก็รู้จากข่าวลือตามทางว่าตระกูลหลงล่มสลายอย่างสิ้นเชิงแล้วจริง ๆ ในเวลานี้ Mo Zhaoyun ก็ตระหนักขึ้นมาทันทีว่า ตอนนี้ในโลกนอกจากตัวเธอและ “องค์กร” นั้นแล้ว ก็ไม่มีใครยืนยันตัวตนของเด็กได้อีก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น สายเลือดตระกูลหลงที่แท้จริงจะเป็นหรือไม่เป็นก็คงไม่สำคัญอีกแล้ว? สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเก็บเชื้อไฟที่เหลืออยู่ของตระกูลหลงไว้ให้ได้มากที่สุด แล้วทำไมเธอจะจุดไฟดวงนี้ขึ้นใหม่ไม่ได้ ทำไมจะฟื้นความหวังในการฟื้นฟูตระกูลหลงไม่ได้?
Mo Zhaoyun จึงเปลี่ยนเส้นทางไปวัดใบไม้แดงที่ไม่ไกลนัก และพอดีว่าวัดใบไม้แดงในเวลานั้นก็รับเลี้ยงเด็กกำพร้าจำนวนมากที่พลัดถิ่นเพราะสงคราม และ Mo Zhaoyun ก็เลือกทารกคนหนึ่งได้ในพริบตา เด็กคนนี้ดูแข็งแรงมาก โครงหน้าเองก็แฝงความสูงศักดิ์ไว้ราง ๆ เป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมสำหรับแทนทายาท! Mo Zhaoyun จึงรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงด้วยความขอบคุณของพระในวัดใบไม้แดง และอุ้มเขาออกเดินทางต่อไปยังเมืองไป๋เฮ่อ
ในที่สุดตามคำสั่งที่ได้รับก่อนหน้านี้ Mo Zhaoyun ก็เคาะประตูบานนั้น และได้พบฉีหลินเค่อ และเด็กคนนั้นก็ถูกทั้งสองตั้งชื่อว่า — Long Fuyuan
ก่อนหน้านี้ Mo Zhaoyun กับฉีหลินเค่อไม่เคยเลี้ยงดูบุตรเลย จู่ ๆ ก็ต้องเป็นพ่อเป็นแม่ ทั้งสองจึงงก ๆ เงิ่น ๆ และสร้างเรื่องตลกไว้ไม่น้อย
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองก็ค่อย ๆ เรียนรู้จนทำได้ Mo Zhaoyun ค้นพบเป็นครั้งแรกว่าที่จริงชีวิตของชาวบ้านธรรมดาก็ดีและมั่นคงได้ถึงเพียงนี้ ดีกว่าคลื่นลมต่าง ๆ ที่จมอยู่ในยุทธภพมากนัก
และในการอยู่ด้วยกันวันแล้ววันเล่า เธอกับฉีหลินเค่อก็รักกันและเข้าใจกัน กลายเป็นสามีภรรยาที่แท้จริง ฉีหลินเค่อแม้จะดูหยาบกระด้างและคลั่งบ้า แต่ต่อเธอกลับอ่อนโยนพิถีพิถันและใส่ใจทุกรายละเอียด
ภายใต้การอบรมของทั้งสอง Long Fuyuan ก็ฉลาดหลักแหลม เข้าใจเหตุผล และกิริยาท่าทางก็เผยให้เห็นถึงความเป็นตระกูลหลักของตระกูลหลงในอดีต Mo Zhaoyun คิดว่า ถ้าครอบครัวสามคนนี้ได้อยู่อย่างนี้ไปตลอดชีวิตก็คงดีไม่น้อย และเธอก็เกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยปิดบังอะไรไว้
แต่คำโกหกย่อมมีวันที่ถูกเปิดโปง และยิ่งไปกว่านั้น คำโกหกนี้มีช่องโหว่ถึงตายอยู่ในตัวตั้งแต่แรก
ปีที่สามสิบเอ็ดของ “องค์กร” ความวุ่นวายพวกหน้ากากปะทุขึ้น และ Long Fuyuan ก็ตัดสินใจฉวยโอกาสนี้ก้าวเข้าสู่ยุทธภพ สร้างชื่อเสียงและผลงาน แล้วฟื้นฟูตระกูลหลงในที่สุด
มอง Long Fuyuan ที่จากไป Mo Zhaoyun ก็ได้แต่อวยพรให้เขาเงียบ ๆ ในใจ ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกัน Mo Zhaoyun ถือว่า Long Fuyuan เป็นลูกของตัวเองไปแล้วอย่างสิ้นเชิง โชคดีที่ Long Fuyuan ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ในไม่ช้า Mo Zhaoyun ก็ได้ยินข่าวในยุทธภพมากมาย เช่น “‘นักดาบไร้นาม’ ช่วยคนอย่างกล้าหาญ กิริยาท่าทางล้วนมีแบบฉบับตระกูลหลง” ดูเหมือนทุกอย่างกำลังไปในทางที่ดี
ทว่าวันหนึ่ง Long Fuyuan ก็มาเคาะประตูบ้านคนเดียวโดยไม่บอกกล่าว และอยากคุยกับ Mo Zhaoyun ตามลำพัง และคำถามที่ Long Fuyuan ผู้มีสีหน้าหวาดหวั่นเอ่ยออกมาก็คือความลับที่ Mo Zhaoyun ซ่อนไว้ลึกที่สุดในใจมาตลอด Mo Zhaoyun รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลมาตลอดนั้น ในที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้
Mo Zhaoyun ผู้ตื่นตระหนกในเวลานั้นก็ไม่มีความกล้าที่จะบอกชาติกำเนิดของ Long Fuyuan ได้แต่พยายามบอกเขาว่า อัตลักษณ์และสายเลือดไม่ได้ยืนยันทุกสิ่ง ขอเพียงมุมานะก้าวหน้าและยืนยันหนทางด้วยใจ ก็สร้างผลงานใหญ่ได้เช่นกัน ไม่มีใครสนใจว่าเขาจะเป็นทายาทตระกูลหลงของจริงหรือไม่… และเธอกับฉีหลินเค่อจะทุ่มเทรักและสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่เหมือนเดิม
หลายปีผ่านไป เธอมองเรื่องนี้ทะลุโปร่งแล้วในกาลเวลาอันยาวนาน แต่ Long Fuyuan ยังหนุ่มนัก ไม่อาจเข้าใจได้แจ่มแจ้งและปล่อยวางอย่างเธอ
เมื่อ Long Fuyuan อ่านความจริงได้จากการหลบเลี่ยงของ Mo Zhaoyun ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดก็พังทลายลงในพริบตา ความยึดมั่นดุจสัตว์ร้ายตัวหนึ่งก็กลืนกินเขาจนหมดสิ้น เขาออกจากบ้านที่เขาอาศัยมา 20 ปีไปโดยไม่หันกลับมามอง และหายสาบสูญไป
Mo Zhaoyun ผู้เสียใจไม่หายก็ออกเดินทางตามหา Long Fuyuan กับฉีหลินเค่อทันที — ตามเส้นทางที่เธอเคยผ่านในวัยสาว
และครั้งนี้ การตามหาของทั้งสองไม่เกี่ยวกับตระกูลหลง ไม่เกี่ยวกับแผนการใหญ่ สิ่งที่พวกเขาอยากพบมีเพียงลูกของตัวเอง
Mo Zhaoyun เข้าใจดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจเป็นการเดินทางที่ไม่มีวันกลับ
แต่อย่างน้อยเมื่อฝันจบลง ยังมีเขาจับมือเดินไปด้วยกัน
เรื่องหลังจากนี้โปรดดูประสบการณ์ของฉีหลินเค่อ