ความทรงจำ
บุปผาความทรงจำของซวีคง
เถ้าแก่เนี้ยแห่งหอบัวทองรวบรวมความลับทั่วยุทธภพ ทั้งยังปั่นป่วนความโกรธแค้นและความลุ่มหลงในใจผู้คน ราวกับมีอำนาจครอบคลุมทั่วฟ้าดิน ทว่า น้อยคนนักที่จะรู้ว่า สิ่งเดียวที่นางปรารถนา มีเพียงขอให้บุตรสาวปลอดภัย
ห้วงที่ 1 บรรเลง
เด็กหญิงตัวน้อย: ท่านแม่ วันนี้ข้าไม่ฝึกได้หรือไม่
เด็กหญิงตัวน้อย: ข้ารู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย
เด็กหญิงตัวน้อย: อีกอย่างข้าก็ฝึกจนคล่องแล้วด้วย
ท่านหญิงซวีคง: นี่เจ้า เป็นไข้งั้นหรือ
ท่านหญิงซวีคง: เอาเถิด ถ้าเช่นนั้นแม่จะอนุญาตให้เจ้าพักหนึ่งวัน
ท่านหญิงซวีคง: แต่จงจำไว้ หย่อนการฝึกหนึ่งวัน ก็เสียโอกาสก้าวหน้าไปหนึ่งวัน และพิณก็จะคุ้นมือเจ้าน้อยลง
เด็กหญิงตัวน้อย: ท่านแม่ แท้จริงแล้วข้าชอบการบรรเลงพิณยิ่งนัก
เด็กหญิงตัวน้อย: เพียงแต่วันนี้ข้าไม่มีแรงเลยจริง ๆ
ท่านหญิงซวีคง: ขอเพียงเจ้ารักที่จะบรรเลงก็พอแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: ตอนแม่อายุมากกว่าเจ้าเพียงไม่กี่ปี ก็ขึ้นแสดงต่อหน้าผู้คนแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: ตอนนั้นไม่ว่าชอบหรือไม่ชอบ เป็นหวัดหรือนิ้วมีเลือดไหล ก็ต้องบรรเลงต่อ
เด็กหญิงตัวน้อย: ข้าอยากเห็นตอนที่ท่านแม่ขึ้นแสดงเหลือเกิน
ท่านหญิงซวีคง: นับแต่มีเจ้า แม่ก็สาบานว่าจะไม่ขึ้นแสดงอีก
ท่านหญิงซวีคง: แต่ตลอดหลายปีมานี้ แม่ก็ยังปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์
เด็กหญิงตัวน้อย: บ้านเรามีเรือลำใหญ่ของหอบัวทองตั้งขนาดนั้น จะเรียกลำบากได้อย่างไร
เด็กหญิงตัวน้อย: แต่เหตุใดท่านแม่ไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้เรือลำนั้นเลย
ท่านหญิงซวีคง: สักวันเจ้าจะเข้าใจทุกอย่างเอง
ท่านหญิงซวีคง: ไม่ว่าอย่างไร ต่อไปนี้พิณของเจ้า จงบรรเลงเพื่อตัวเจ้าเองเท่านั้น
เด็กหญิงตัวน้อย: แต่เสียนเอ๋อร์อยากบรรเลงเพื่อท่านแม่ด้วย
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์ จงจำไว้พิณของเรา หาใช่พิณธรรมดาไม่
ท่านหญิงซวีคง: มันสามารถก่อกำเนิดพลังอัศจรรย์ได้ไร้สิ้นสุด ทั้งยังใช้สื่อสารกับอีกโลกหนึ่งได้
ห้วงที่ 2 อาการวิกฤต
เสียนเอ๋อร์: ท่านแม่ ข้าทรมานเหลือเกิน
ท่านหญิงซวีคง: ไม่ต้องกลัว เจ้าจะต้องหายดี
ท่านหญิงซวีคง: เจ้ากินยา แล้วพักผ่อนเสีย
ท่านหญิงซวีคง: ตราบใดที่แม่ยังอยู่ จะไม่มีโรคใดที่รักษาไม่ได้
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: โรคของนางไม่มีทางรักษาหาย
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: แม้เจ้าจะให้นางฝึกพิณเพียงใด พลังของนางก็ยังถูกผู้นั้นสูบไปไม่หยุดยั้ง
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: ซวีคงเอ๋ย ต่อให้เจ้าชำระแค้นได้ โรคของนางก็รักษาไม่หาย
ท่านหญิงซวีคง: ท่านอาจารย์ ในอู่หลินเร้นลับนี้ ข้าจะทำให้เมิ่งฮวาดับสูญทั้งรูปและวิญญาณ
ท่านหญิงซวีคง: และข้าจะพาลูกข้ากลับมาให้ได้
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เฮ้อ เจ้ายังคงดื้อดึงเช่นเดิม
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: ไม่คิดเลยว่า พริบตาเดียวก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เมื่อครั้งนั้น พวกเจ้าสองแม่ลูกถูกไล่ออกจากโรงเตี๊ยม ท่ามกลางฝนใหญ่กระหน่ำลงมา นอนร่อแร่ใกล้สิ้นใจอยู่ในโคลน
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: อาจารย์หญิงของเจ้า เมิ่งฮวา ช่วยเจ้ากลับมาที่สำนัก ไม่นึกเลยว่าเป็นเพราะ
ท่านหญิงซวีคง: เมื่อฝึกวิชาถึงปีที่เจ็ด ข้าก็เข้าใจแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์มีพรสวรรค์เหนือสามัญ ทันทีที่เมิ่งฮวาพบเรา นางก็ลอบฝังรอยแยกซึ่งเชื่อมถึงอู่หลินเร้นลับไว้ในร่างเสียนเอ๋อร์
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์ ลืมเลือนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น
ท่านหญิงซวีคง: ลืมภาพข้ายามขึ้นแสดง รวมถึงคืนอันเลวร้ายที่เราถูกโยนออกจากโรงเตี๊ยม
ท่านหญิงซวีคง: แม้แต่ความทรงจำที่เกิดขึ้นมาใหม่ ก็ถูกสิ่งที่อยู่หลังรอยแยกคอยกัดกินไม่หยุด
ท่านหญิงซวีคง: จนกระทั่งข้าให้นางฝึกเล่นพิณ จึงพอเก็บรักษาความทรงจำไว้ได้ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งไม่ให้ร่างกายถูกกัดกร่อน
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เมิ่งฮวาเสียสติไปแล้ว นางคิดจะใช้รอยแยกนี้ หล่อเลี้ยงสิ่งน่าสะพรึงกลัวในอู่หลินเร้นลับ
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: สิ่งนั้นไม่มีวันรู้จักพอ
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: แต่ข้าไม่คิดเลยว่า แม้แต่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง นางก็ยังไม่ยอมละเว้น
ท่านหญิงซวีคง: ท่านอาจารย์ แม้แต่ท่านกับลูกแท้ ๆ ของพวกท่าน นางยังไม่ละเว้น แล้วจะยอมปล่อยลูกสาวข้าไปได้อย่างไร
ห้วงที่ 3 หอบัวทอง
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: ในหมู่ศิษย์ร่วมสำนัก เจ้ามีพรสวรรค์สูงสุด ทั้งยังเข้าใจวิชามายาได้ลึกซึ้งเหนือผู้อื่น แต่ข้ารู้ดีว่า เจ้านี่แหละคือผู้ที่ฝืนชะตามากที่สุด
เสียนเอ๋อร์: ท่านแม่ ข้า ข้าใกล้จะตายแล้วหรือ
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: หอบัวทองที่เจ้าสร้างขึ้น บัดนี้กลายเป็นสถานที่เริงรมย์อันเลื่องชื่อที่สุดในอู่หลิน
เสียนเอ๋อร์: เสียนเอ๋อร์ ไม่อยากจากท่านแม่ไป
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: แต่ข้ามองออกว่า ทุกสิ่งในนั้นล้วนก่อจากวิชามายา
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เจ้ารวบรวมปราณสังหารอันปั่นป่วน ซึ่งเกิดจากความฟุ้งเฟ้อและมัวเมาของผู้คนนับไม่ถ้วน จนควบแน่นเป็นพลังมหาศาลแล้วกระมัง
เสียนเอ๋อร์: ข้านอนล้มป่วย มาสามปีแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: เพื่อหลุดพ้นจากการถูกนางกลืนกิน แม้แต่ท่านอาจารย์ยังสร้างรังไหมในพงทมิฬอันไร้สิ้นสุด แล้วสูบเอาความฝันของผู้ที่สัญจรผ่านมา
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เจ้าคิดว่าพลังนั่นจะใช้ต่อกรกับเมิ่งฮวาได้งั้นหรือ
เสียนเอ๋อร์: แม้แต่พิณก็บรรเลงไม่ได้
ท่านหญิงซวีคง: เมื่อเทียบกันแล้ว วิธีของข้ายังปรานีกว่าท่านมากนัก
เสียนเอ๋อร์: แต่ท่านแม่เคยบอกว่า หากละการฝึกหนึ่งวัน ฝีมือก็จะถอยลงหนึ่งส่วน เสียนเอ๋อร์จึงคอยฝึกอยู่ในใจทุกวัน
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: ปรานีที่ใดกัน
เสียนเอ๋อร์: หวังว่าสักวันหนึ่ง จะได้บรรเลงให้ท่านแม่ฟังอีกครั้ง
ท่านหญิงซวีคง: หากข้าใช้มายาดูดกลืนพลังคลุ้มคลั่งของโลกจนสิ้นจะคืนความสงบสุขแก่โลกจริงได้ชั่วขณะ
ท่านหญิงซวีคง: ความมัวเมาไร้สิ้นสุดในแดนมายานี้ ลุกลามรุนแรงเกินกว่าที่เคยเป็น ทั้งหมดเกิดจากสิ่งลึกลับในอู่หลินเร้นลับที่กัดกร่อนและแผ่ขยายไม่หยุดยั้ง
ท่านหญิงซวีคง: การดัดแปรปราณสังหารได้สั่นสะเทือนทั้งยุทธภพ หึ แตกตื่นซะจนเกินเหตุ
ท่านหญิงซวีคง: หากท่านได้เห็นโรงเตี๊ยมที่ข้าเคยอยู่เมื่อเยาว์วัย ก็จะเข้าใจว่า ต่อให้ไม่มีการดัดแปรปราณสังหาร อู่หลินแห่งนี้ก็เน่าเฟะจนเกินเยียวยามานานแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: ผู้คนล้วนเมามายดุจตายทั้งเป็น ในโลกเสื่อมทรามนี้ ยังมีร่องรอยแห่งคุณธรรมและความเที่ยงธรรมอยู่หรือ
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: ฟังเจ้าพูดแล้ว วิธีของเจ้ากลับกลายเป็นวิถีฝ่ายธรรมะเสียอย่างนั้นหรือ ฮ่า ๆๆ
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เพราะเจ้าเคยประจักษ์ความโสมมเหล่านี้มาก่อน จึงสร้างสถานเริงรมย์ให้ผู้คนเสพสุขทุกสิ่งผ่านภาพมายา
ท่านหญิงซวีคง: นอกจากเสียนเอ๋อร์แล้ว ทุกสิ่งในโลกนี้ สำหรับข้าล้วนเป็นเพียงภาพมายา
เสียงลึกลับยากหยั่งถึง: เฮ้อ จงถนอมเวลาที่ได้อยู่กับนางเถิด ดูท่านางคงอยู่ได้ไม่ถึงอายุสิบแปดปี
ห้วงที่ 4 แขกไม่รับเชิญ
ท่านหญิงซวีคง: อย่าพูดเหลวไหลสิ เจ้ายังต้องบรรเลงพิณให้แม่ฟังอยู่
ท่านหญิงซวีคง: พอเถิด เจ้าพักผ่อนเถิด
ท่านหญิงซวีคง: ท่านขึ้นไปถึงหัวเรือของหอบัวทองของข้าโดยตรง มิหลงใหลไปกับวิชามายา
ท่านหญิงซวีคง: มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่
มู่เทียนเหมี่ยว: ข้ามู่เทียนเหมี่ยว ขอเชิญท่านหญิงซวีคงเข้าร่วมภาคีไร้นาม และดำรงตำแหน่งหนึ่งในเหล่าทูตอนธการ
ท่านหญิงซวีคง: น้ำใจของเจ้าชีวิตอนธการมู่ ข้าขอรับไว้ด้วยใจ
ท่านหญิงซวีคง: เพียงแต่ข้าช่วยท่านไม่ได้ และท่านก็ให้ในสิ่งที่ข้าต้องการไม่ได้เช่นกัน
มู่เทียนเหมี่ยว: หึ ๆ สิ่งที่ข้าจะมอบให้ เป็นสิ่งที่เจ้าไม่มีทางปฏืเสธได้ลง
ท่านหญิงซวีคง: ข้ายินดีรับฟัง
มู่เทียนเหมี่ยว: ข้ารู้ว่าเพื่อรักษาบุตรี ท่านหญิงซวีคงกำลังศึกษาค้นคว้าศาสตร์ย้ายวิญญาณของพรรคฉิวมิ่งทั้งวันทั้งคืน
ท่านหญิงซวีคง: ใช่
มู่เทียนเหมี่ยว: ทว่าแม้แต่ฉบับที่พรรคฉิวมิ่งเก็บรักษาไว้ ก็ยังเป็นเพียงคัมภีร์ที่ไม่สมบูรณ์
มู่เทียนเหมี่ยว: ต่อให้ท่านหญิงศึกษาต่อไปอีกนานเพียงใด ก็ไม่มีวันเข้าถึงวิชาอันสมบูรณ์
ท่านหญิงซวีคง: เจ้าชีวิตอนธการมู่ทราบถึงเพียงนี้เชียว เรื่องนี้สร้างความลำบากให้ข้าอยู่ไม่น้อย
มู่เทียนเหมี่ยว: เมื่อหลายปีก่อนพรรคฉิวมิ่ง เคยสวามิภักดิ์ต่อสกุลหลง คัมภีร์ฉบับสมบูรณ์ถูกสกุลหลงยึดไปนานแล้ว
มู่เทียนเหมี่ยว: แต่เจ้ารู้หรือไม่ ว่าผู้ใดเป็นคนทำลายสกุลหลง
ท่านหญิงซวีคง: ภาคีไร้นามเป็นผู้ทำลายตระกูลหลง เช่นนั้น คัมภีร์ลับฉบับสมบูรณ์ก็คงอยู่ในมือของภาคี
มู่เทียนเหมี่ยว: หากท่านหญิงเข้าร่วมภาคีไร้นาม จะได้ศึกษาคัมภีร์ลับนี้อย่างละเอียด บุตรีของท่านก็จะกลับมาดังเดิม
ท่านหญิงซวีคง: เจ้าชีวิตอนธการมู่ต้องการให้ข้าทำสิ่งใด
มู่เทียนเหมี่ยว: ไม่ช้าก็เร็วภาคีไร้นามจะต้องทำศึกกับสิบเอ็ดปรมาจารย์
ท่านหญิงซวีคง: สิบเอ็ดปรมาจารย์ คือผู้อยู่เบื้องหลังการดัดแปรปราณสังหารที่กำลังระบาดไปทั่วอู่หลินหรือ
ท่านหญิงซวีคง: ข้าไม่สนใจพวกมัน
มู่เทียนเหมี่ยว: เชื่อข้าเถิด ท่านต้องสนใจแน่
มู่เทียนเหมี่ยว: เพราะราชินีเมิ่งฮวา คือหนึ่งในสิบเอ็ดปรมาจารย์
ท่านหญิงซวีคง: อะไรกัน
มู่เทียนเหมี่ยว: ภาคีรวบรวมยอดฝีมือมากมาย แต่หากมิใช่ผู้มาจากโลกเดียวกับพวกเจ้า ก็ไม่มีใครมองทะลุตัวตนที่แท้จริงของนางได้
มู่เทียนเหมี่ยว: ท่านหญิงซวีคง ข้ามู่เทียนเหมี่ยวขอเชิญท่านเข้าร่วมภาคีไร้นามด้วยความจริงใจ
มู่เทียนเหมี่ยว: ช่วยภาคีและช่วยอู่หลิน กำจัดเมิ่งฮวาให้สิ้นซาก
ห้วงที่ 5 คัมภีร์ย้ายวิญญาณ
ท่านหญิงซวีคง: คัมภีร์ย้ายวิญญาณของพรรคฉิวมิ่ง บันทึกวิธีใช้เส้นด้ายละเอียดดึงจิตสำนึกของมนุษย์ออกมา แล้วถ่ายเข้าสู่หุ่นเชิด
ท่านหญิงซวีคง: หากข้าเข้าใจวิชานี้ถ่องแท้ จะดึงความทรงจำของเสียนเอ๋อร์ออกมาได้ครบถ้วน แล้วถ่ายเข้าสู่หุ่นเชิดที่ข้าสร้างขึ้นอย่างปราณีต
ท่านหญิงซวีคง: เพื่อให้นางหลุดพ้นจากรอยแยกในร่างเดิมโดยสมบูรณ์
ท่านหญิงซวีคง: หุ่นเชิดตนนั้นจะกลายเป็นเสียนเอ๋อร์ผู้มีอิสระ ไม่ถูกรอยแยกจองจำอีกต่อไป
ท่านหญิงซวีคง: เหมือนกับข้าในครั้งนั้นที่หลุดพ้นจากพันธนาการของโรงเตี๊ยมนั่นตลอดกาล
เสียนเอ๋อร์: ท่านแม่ เสียนเอ๋อร์ไม่ได้พบท่านมานานเหลือเกิน
เสียนเอ๋อร์: ท่านแม่อยู่กับเสียนเอ๋อร์ให้นานกว่านี้หน่อยได้หรือไม่ เล่าเรื่องข้างนอกให้ข้าฟังบ้าง
ท่านหญิงซวีคง: แม่กำลังเตรียมวิชาที่จะรักษาเจ้าให้หายขาด จะเสียเวลาแม้เพียงชั่วครู่ไม่ได้
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์พักผ่อนให้ดี แม่เพียงเข้ามาดูเจ้า แล้วต้องกลับไปเตรียมการต่อ
เสียนเอ๋อร์: ก็ได้
เสียนเอ๋อร์: ข้าเข้าใจแล้ว ท่านแม่ เช่นนั้นท่านก็อย่าหักโหมจนล้มป่วยเล่า
เสียนเอ๋อร์: แต่เสียนเอ๋อร์อยากคุยกับท่านแม่อีกสักหน่อย
ห้วงที่ 6 กำเนิดใหม่
ท่านหญิงซวีคง: เวลาผันผ่านเช่นนี้ไปอีกหลายเดือน
ท่านหญิงซวีคง: ข้าเข้าใจทุกสิ่งที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ลับย้ายวิญญาณอย่างถ่องแท้ สร้างหุ่นเชิดที่ไร้ผู้ใดเทียบ และฝึกวิชาย้ายวิญญาณจนสำเร็จ
ท่านหญิงซวีคง: ท้ายที่สุด ข้าโยนคัมภีร์ทั้งชุดเข้าสู่กองเพลิง
ท่านหญิงซวีคง: นับแต่นั้น ก็ไม่มีผู้ใดในโลกรังสรรค์วิชานี้ขึ้นใหม่ได้อย่างสมบูรณ์อีก
ท่านหญิงซวีคง: ยามมองดูเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ ข้าพลันรู้สึกโล่งใจอย่างเงียบ ๆ
ท่านหญิงซวีคง: บางทีข้าอาจอยู่เคียงข้างร่างกายของนางจนถึงวาระสุดท้าย แล้วค่อยใช้วิชานี้
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์ วันนี้ให้แม่บรรเลงสักเพลงให้เจ้าฟังดีหรือไม่
ท่านหญิงซวีคง: นับจากนี้ แม่จะได้อยู่กับเจ้าตลอดไป
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์ เสียนเอ๋อร์ เสียนเอ๋อร์
เสียนเอ๋อร์: ท่านแม่
ท่านหญิงซวีคง: นางหายใจรวยรินเต็มที นางกำลังจะจากข้าไปแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: เพราะเหตุใด เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
ท่านหญิงซวีคง: รอยแยกนั้นดูเหมือนจะเร่งการกลืนกินนาง
ท่านหญิงซวีคง: ยามนั้น ข้าไม่เหลือทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ท่านหญิงซวีคง: เสียนเอ๋อร์ เจ้าจะกลับมาหาแม่ใช่หรือไม่