ความทรงจำ
บุปผาแห่งความทรงจำเกี่ยวกับคัมภีร์มลทินต้องห้าม
แรกเริ่ม ความคิดเหล่านั้นเป็นเพียงความเพ้อเจ้อที่แวบผ่าน แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันกลับแตกแขนงในส่วนลึกของหัวใจมากขึ้น ปรากฏในความฝัน และกระซิบอยู่ข้างหู
ห้วงที่ 1 วันเปิดฉาก
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้ตื่นเต้น: ท่านผู้เฒ่าสูงสุดกับเหล่าปรมาจารย์คำนวณทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว วันเที่จะเปิดรอยแยกใกล้มาถึงเต็มที
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้วิตกกังวล: ทว่าคัมภีร์มลทินต้องห้ามบันทึกไว้ว่า ทันทีที่รอยแยกถูกเปิดออก สรรพชีวิตจะล้มตาย และสรรพสิ่งจะดับสูญ
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้แน่วแน่: ตลอดหลายร้อยหลายพันปี การกลืนกินของมลทินมิเคยหยุดนิ่ง
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้แน่วแน่: อาจเป็นอีกหลายล้านปีข้างหน้า หรืออาจเป็นชั่วขณะถัดไป ไม่ช้าก็เร็ว มันย่อมแผ่ขยายมาถึงโลกภายนอกแน่
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้แน่วแน่: ขอเพียงเปิดรอยแยกให้แก่พระแม่ได้ ท่านย่อมปกปักคุ้มครองพวกเราเป็นแน่
ห้วงที่ 2 มหาอิทธิฤทธิ์
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้ปลาบปลื้ม: ฮ่า ๆๆ ในที่สุด ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้ปลาบปลื้ม: พลังที่มากพอจะลบพิภพเงา ดับแดนดารา และทำลายสรรพสิ่ง
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้ปลาบปลื้ม: แม้แต่อู่หลินเร้นลับ ก็เป็นเพียงโพรงมหึมาที่หลงเหลือหลังถูกมันกลืนกิน
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดผู้ปลาบปลื้ม: วินาทีที่สรรพสิ่งหวนคืนสู่ความว่างเปล่า มันจะงดงามตระการตาเพียงใดกัน
ห้วงที่ 3 หวนคืนสู่ความพินาศ
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดที่เปี่ยมแค้น: หึ ๆ ในอดีตคนฝ่ายธรรมะพวกนั้นปฏิบัติต่อข้าเช่นไร
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดที่เปี่ยมแค้น: บัดนี้ พวกมันจะได้รู้ซึ้งถึงรสชาติแห่งความสิ้นหวัง
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดที่เปี่ยมแค้น: ต้องทำให้พระแม่เสด็จลงมายังโลกภายนอกให้ได้
ศิษย์ผู้เฒ่าสูงสุดที่เปี่ยมแค้น: พระแม่ ขอพระองค์นำมลทินมาสู่โลกที่ผุพังเน่าเฟะเกินเยียวยา เต็มไปด้วยความจอมปลอม ความโลภ และความเขลานี้ด้วยเถิด