ความทรงจำ

บุปผาความทรงจำของเชี่ยนเชี่ยน

บางครั้งนางรู้สึกว่า แท้จริงแล้วอาจารย์รู้สึกเดียวดายอยู่เสมอ แม้มีสหายร่วมสำนักมากมาย รู้จักมิตรสหายทั่วหล้า และมีศิษย์นับไม่ถ้วน แต่ในโลกอันโกลาหลเช่นนี้ จะมีสักกี่คนที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง และเข้าใจยุทธภพซึ่งเขาเฝ้าตามมาเสมอ

ห้วงที่ 1 อดีต

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านอาจารย์ วันนี้ข้าได้ยินอีกเรื่องราวจากศิษย์พี่มา เรื่องเหตุการณ์ที่ท่านและอีกสองอาจารย์ร่วมกันปราบโจรร้ายใกล้เมืองเย่

เชี่ยนเชี่ยน: แม้พวกโจรภูเขาจะอาศัยว่ามีกำลังคนมากและวางอำนาจเพียงใด ก็ไม่อาจต้านท่าน อาจารย์ลุงอวี้อินจื่อ และอาจารย์ลุงฮวงสิงจื่อ ทั้งสองท่านราวกับเทพจุติ พวกท่านปราบพวกมันได้ในคราเดียว

โม่จีจื่อ: เชี่ยนเชี่ยน เจ้าไม่ค่อยตั้งใจฝึกฝนเลย เหตุใดเอาแต่ฟังเรื่องเล่าเยี่ยงนี้เล่า

โม่จีจื่อ: เรื่องเล่าในยุทธภพมักถูกแต่งเติมเกินจริงเสมอ ทว่าเมื่อนึกย้อนกลับไป การปราบโจรครั้งนั้นข้าก็วู่วามไม่น้อย

โม่จีจื่อ: แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่เปี่ยมด้วยความฮึกเหิมจริง ๆ

โม่จีจื่อ: เวลานั้นพวกข้าทั้งสามยังหนุ่มแน่นเลือดร้อน ใฝ่ฝันจะผดุงคุณธรรมและช่วยเหลือผู้คน หัวใจเต็มเปี่ยมด้วยความกล้าหาญ

โม่จีจื่อ: คิดว่าความอยุติธรรมทั้งปวงใต้หล้าล้วนแก้ไขได้ด้วยกำลังของตน เพียงอาศัยกระบี่ในมือก็สามารถกวาดล้างความอยุติธรรมทั้งหมดบนโลกนี้ได้

เชี่ยนเชี่ยน: ศิษย์รู้สึกว่าใจท่านอาจารย์ยังเป็นดั่งวันวาน มิเคยแปรเปลี่ยน

โม่จีจื่อ: เจ้านี่ช่าง ที่ข้าเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เจ้าฟัง ก็เพื่อไม่ให้เจ้าหมกหมุ่นอยู่แต่กับตำนานในยุทธภพ

โม่จีจื่อ: คุณธรรมที่แท้จริงของจอมยุทธ์มิได้วัดกันที่คุณธรรมอันยิ่งใหญ่ หากแต่คือการยึดมั่นธรรมะในใจตนเสมอ

ห้วงที่ 2 เปลือกนอก

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านอาจารย์ ท่านกำลังกังวลเรื่องการกำจัดหน้ากากอสูรงั้นหรือ ท่านดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน โปรดรักษาสุขภาพท่านด้วย

โม่จีจื่อ: ข้ามิเป็นอันใด ข้าเพียงกำลังคิดว่า ตลอดหลายสิบปีที่ยุทธภพปั่นป่วน ตั้งแต่การต่อกรปราสาทมารสวรรค์ จนถึงหายนะแห่งหน้ากากอสูรและกระทั่งวันนี้

โม่จีจื่อ: ศึกนองเลือดที่ยืดเยื้อมาหลายปีไม่เคยยุติลงอย่างแท้จริง ท่ามกลางกลียุคแห่งคมดาบเงากระบี่จะมีผู้ใดมิแปรเปลี่ยนได้เล่า

โม่จีจื่อ: เจ้ารู้หรือไม่ อาจารย์ลุงอวี้ของเจ้ามีนิสัยแข็งกร้าวมาแต่ไหนแต่ไร แต่บัดนี้นางยิ่งเด็ดขาดกว่าเดิม ลงมือฉับไวและไม่ยอมให้ผู้ใดตั้งข้อกังขา

โม่จีจื่อ: ส่วนท่านฮวงสิงจื่อ ก็ยิ่งเก็บตัวและพูดน้อยลงทุกที

เชี่ยนเชี่ยน: อาจารย์ ศิษย์ว่าความแข็งกร้าวของอาจารย์ลุงอวี้อินจื่อและความเงียบของอาจารย์ลุงฮวงสิงจื่อ อาจเป็นเพียงเปลือกนอก

เชี่ยนเชี่ยน: บางคนใช้ความน่าเกรงขามและแข็งกร้าวเป็นเกราะป้องกันตน บางคนใช้ความเงียบและห่างเหินปิดกั้นหัวใจ

เชี่ยนเชี่ยน: แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบใด ท้ายที่สุดแล้วอาจเป็นเพียงเพราะกลัวว่าความอ่อนแอภายในใจจะถูกเปิดเผย

เชี่ยนเชี่ยน: ในกลียุคเช่นนี้ จะมีสักกี่คนที่สงบนิ่งไร้ความหวาดกลัวและรักษาปณิธานเดิมไว้ได้เฉกเช่นท่านอาจารย์

โม่จีจื่อ: แต่ศิษย์เชื่อว่าไม่ว่าอย่างไร ความวุ่นวายนี้ย่อมผ่านพ้นไป ยุทธภพแห่งนี้ยังมีสิ่งที่ควรค่าแก่การเฝ้าหวังอีกมาก

ห้วงที่ 3 อาจารย์

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านอาจารย์โม่จีจื่อของข้าแตกต่างจากผู้อื่น

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านเชื่อว่ามนุษย์มีความดีอยู่ในจิตใจ และเชื่อว่าราตรีอันยาวนานย่อมผ่านพ้น และความเชื่อนั้นก็ไม่เคยสั่นคลอน

เชี่ยนเชี่ยน: ข้าเข้าใจว่าสำหรับยุทธภพแห่งนี้ แม้แต่ในสายตาของอาจารย์ลุงอวี้อินจื่อและอาจารย์ลุงฮวงสิงจื่อ ความคิดเช่นนี้ของอาจารย์อาจดูไร้เดียงสาเกินไป

เชี่ยนเชี่ยน: แต่สิ่งที่ข้าเห็นหาใช่ความไร้เดียงสา หากเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้ออย่างแท้จริง

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านไม่เหมือนจอมยุทธ์ผู้สูงส่งเหล่านั้นที่มีเพียงชื่อเสียงและตำนานเล่าขาน

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านอาจารย์ยิ้มให้ข้า แสดงความกังวล วิ่งวุ่นเพื่อปกป้องผู้อ่อนแอ และรู้สึกปลาบปลื้มเมื่อได้เห็นความอบอุ่นบนโลกใบนี้

เชี่ยนเชี่ยน: ท่านมีความเป็นมนุษย์และความอบอุ่น ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าแม้ยุทธภพจะเย็นชาโหดร้าย แต่ก็ยังมีความหวัง

เชี่ยนเชี่ยน: ข้าอยากเป็นคนเช่นท่านอาจารย์ เป็นผู้มีหัวใจอ่อนโยนแต่มั่นคง และพร้อมใช้ทั้งชีวิตยึดมั่นในปณิธานนั้น

ค้นหาสารานุกรม

กำลังโหลดดัชนี…