ความทรงจำ
บุปผาความทรงจำของเหล่าปรมาจารย์แห่งสมาพันธ์ธรรมะ
ท้ายที่สุด ยุทธภพย่อมเป็นของคนรุ่นหลัง แต่ผู้อาวุโสที่ห่วงใยสรรพชีวิต ย่อมมิอาจเอาตัวรอดเพียงลำพังท่ามกลางโลกอันโกลาหลนี้ คนรุ่นหลังบางส่วนจมสู่นิทราอันยาวนาน บางส่วนปีกกล้ายังไม่แข็งพอ ย่อมต้องมีใครสักคนยอมมอดไหม้เป็นเชื้อไฟ เพื่อแลกกับแสงอรุณที่จะแหวกความมืดออกไป
ห้วงที่ 1 ธรรมะและอธรรม
นักพรตผู้สุขุม: ข้านึกว่าท่านผ่านโลกมาขนาดนี้ คงเข้าใจแล้วว่าเรื่องธรรมะอธรรม ล้วนเป็นสิ่งที่คนเราหยิบมาสร้างความทุกข์ให้ตนเอง
นักพรตผู้สุขุม: เพราะมัวแต่ตัดสินว่าใครดีใครชั่ว อู่หลินจึงมีเรื่องแก่งแย่งไม่รู้จบ
เจ้าสำนักปี้หย่วน: ศิษย์น้อง เจ้าอยู่ในเขามานาน จึงไม่รู้ว่าโลกภายนอกเสื่อมทรามลงเพียงใด
เจ้าสำนักปี้หย่วน: ระหว่างท่องยุทธภพครั้งนี้ ข้าพบว่าตามโรงน้ำชาไม่มีผู้ใดกล่าวขวัญวีรบุรุษอีกแล้ว มีแต่ยกย่องพวกโจรผู้ร้าย
เจ้าสำนักปี้หย่วน: ผู้คนต่างฟังเรื่องเล่าอย่างหลงใหล เด็ก ๆ ปากก็สรรเสริญวีรชน แต่มือกลับล้วงกระเป๋าผู้อื่น
เจ้าสำนักปี้หย่วน: แม้แต่ช่างตีเหล็กในเมืองที่ใคร ๆ ต่างนับถือ ยังถูกบังคับให้ตีอาวุธรับใช้มาร หลังจากพวกมันพรากลูก ๆ ของเขาไป
เจ้าสำนักปี้หย่วน: พวกเราพลาดโอกาสแก้ไขทุกอย่างไปนานแล้ว จะยังนิ่งดูดายไม่ทำอะไรอีกได้หรือ
นักพรตผู้สุขุม: ศิษย์พี่ ท่านมีแผนอยู่แล้วหรือ
เจ้าสำนักปี้หย่วน: การฆ่าเพื่อหยุดการฆ่าย่อมมิใช่คำตอบ แต่หากสืบถึงต้นตอได้ บางทีหนทางแก้ไขอาจปรากฏขึ้นเอง
เจ้าสำนักปี้หย่วน: ฮ่า ๆ หากข้าไปแล้วไม่ได้กลับมา สำนักเทียนเสวียนก็ต้องฝากศิษย์น้องดูแลแล้ว
ห้วงที่ 2 วิงวอน
ศิษย์ผู้ห่วงใย: ท่านอาจารย์ หรือว่านักพรตปี้เป็นผู้เชิญท่านลงจากเขาหรือ
ศิษย์ผู้สุขุม: ท่านอาจารย์ ท่านอายุล่วงเลยเจ็ดสิบแล้ว ไยต้องจากสถานที่สงบแห่งนี้ กลับไปพัวพันกับคลื่นลมในยุทธภพอีกเล่า
ปรมาจารย์ปี้ไห่: พวกเจ้าเคยฟังหรือไม่ ว่าญาติโยมที่มากราบพระอธิษฐานขอสิ่งใด
ปรมาจารย์ปี้ไห่: เมื่อก่อน พวกเขาขอให้สุขภาพแข็งแรง ลมฝนเป็นใจ มีที่อยู่และอาชีพอันสงบสุข
ปรมาจารย์ปี้ไห่: แต่หลายปีมานี้ บ้านเมืองกลับโกลาหล
ปรมาจารย์ปี้ไห่: ผู้คนนำผ้ามาปิดพระพักตร์พระโพธิสัตว์ ขอความมั่งมีโดยไม่ต้องลงแรง ขออำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้อื่น และขอให้ตนรอดพ้นจากบาปที่ก่อ
ปรมาจารย์ปี้ไห่: ในกลียุคเช่นนี้ ไม่มีที่ใดสงบอย่างแท้จริงมานานแล้ว
ศิษย์ผู้สุขุม: เช่นนั้น อาจารย์ ให้พวกข้าไปแทนเถิด ถือเป็นการออกไปฝึกฝนด้วย
ปรมาจารย์ปี้ไห่: พวกเจ้ายังมีหนทางของตนให้ฝึกฝน ร่างชรานี้ไหวเพียงใด ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ
ปรมาจารย์ปี้ไห่: สรรพชีวิตมีมากมาย ข้าขอเพียงช่วยได้อีกหนึ่งคน นั่นก็เพียงพอสำหรับข้าแล้ว
ห้วงที่ 3 แผนร้าย
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: ตลอดทางที่ผ่านมา ข้าเห็นมามากเกินพอแล้ว
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: คนทั้งหมู่บ้านกว่าเจ็ดสิบสามชีวิตล้วนกลายเป็นพวกหน้ากากอสูร กัดกินกันเองจนตาย
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: ข้าพบเครื่องดัดแปรปราณสังหารในถ้ำเหล่านั้น เหมือนกับเครื่องที่สมาพันธ์ธรรมะเคยผนึกไว้ในหอปราณสังหารทุกประการ
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: แล้วยังโรคประหลาดที่นี่อีก หลับใหลไม่ตื่น สภาพราวกับหุ่นเชิด
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: ส่วนคนที่ยังมีสติก็ถูกพวกเจ้าหลอกล่อด้วยคำสอนนอกรีตของพระแม่เหมิงฮวาถึงขั้นยอมสังเวยลูกหลานของตน
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: พวกเจ้าบ่อนทำลายความคิดของพวกเขาจนพวกเขาโง่เขลาเฉื่อยชา และอ่อนแอจนไม่คิดขัดขืน
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: แม้แต่เหตุที่ตนล้มป่วยยังไม่กล้าคิด ปล่อยให้พวกเจ้าปั่นหัวได้ตามอำเภอใจ
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: ข้า เฮ่อกว่าง อาจกำจัดนายที่อยู่เบื้องหลังเจ้าไม่ได้
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: แต่อย่างน้อยวันนี้ ข้าจะฉีกสุนัขเฝ้าประตูอย่างเจ้าให้เป็นชิ้น ๆ ให้มันได้รู้ว่า
เจ้าสำนักเฮ่อกว่าง: ชีวิตคน มิใช่ของเล่นให้พวกเจ้าย่ำยีได้ตามใจ