ความทรงจำ

บุปผาความทรงจำแห่งชาวบ้านของหมู่บ้านสกุลลู่

หน้ากากอสูรทำลายผืนแผ่นดินนี้ได้โดยง่าย และเมื่อพ่ายแพ้ฝ่ายธรรมะก็ถอนตัวไป แต่ผู้คนที่แผ่นดินนี้หล่อเลี้ยงมาหลายชั่วอายุคน จะละทิ้งบ้านเกิด ทอดทิ้งญาติที่หลับใหล หรือหันอาวุธเข้าต่อสู้กับหุ่นไม้ซึ่งมีรูปลักษณ์เหมือนคนที่ตนรักได้อย่างไร

ห้วงที่ 1 พบคนรักอีกครา

สามีผู้งุนงง: อาผิง เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เมื่อครู่ตอนข้าออกมา เจ้ายังหลับอยู่เลย เจ้าหายป่วยแล้วหรือ

หุ่นเชิดไร้เสียง: ท่านพี่ ช่วยข้าด้วย เหตุใดข้าถึง เปล่งเสียงไม่ได้

หุ่นเชิดไร้เสียง: ช่วยข้าด้วย แขนขา เหมือนถูกบงการอยู่

สามีผู้งุนงง: อาผิง เจ้าทำอะไรน่ะ ไยต้องทำร้ายตัวเองเช่นนี้ อาผิง อาผิง

หุ่นเชิดไร้เสียง: ช่วยข้าด้วย อ๊าก อ๊ากกกก นิ้วมือของข้า กำลังจะบีบคอ ข้าให้ตาย

ห้วงที่ 2 ใช่ลูกข้าหรือไม่

หญิงชาวบ้านผู้ตามหาลูก: อาเป่า อาเป่า ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังวิ่งเล่นอยู่ข้างนอกอีก

เด็กที่ราวกับหุ่นเชิด: คิก ๆ คิก ๆ ๆ

เด็กที่ราวกับหุ่นเชิด: คิก ๆ ฮือ ๆ คิก ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ

หญิงชาวบ้านผู้ตามหาลูก: อาเป่า ลูกเป็นอะไร หยุดหัวเราะก่อน ทำไมไม่ตอบแม่เลย

หญิงชาวบ้านผู้ตามหาลูก: ลูก ทำไมแม่ถึง จับตัวลูกไม่ได้

หญิงชาวบ้านผู้ตามหาลูก: อย่าทำให้แม่กลัวสิ เจ้าใช่อาเป่าหรือเปล่า

ห้วงที่ 3 หลุดพ้นจากความเดียวดาย

ลู่เสี่ยวลิ่ว: เหล่าอู่ เจ้าทำอะไรน่ะ ยืนบนปากบ่อเช่นนั้นอันตรายจะตาย รีบลงมา

ลู่เหล่าอู่: หึ คนแก่เดียวดายอย่างข้า ไร้ภรรยาลูกหลาน ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจะมีวาสนาแบบนี้

ลู่เหล่าอู่: ดูสิ อย่างน้อยข้าก็ไม่ต้องเห็นภรรยากับลูกกลายเป็นสภาพแบบนั้น

ลู่เสี่ยวลิ่ว: เหล่าอู่ เหล่าอู่ เจ้าอย่าฟุ้งซ่านไปเลย ขอเพียงยังมีชีวิตย่อมมีความหวัง หมู่บ้านเรามีพระแม่คุ้มครองย่อมมีหนทางแน่นอน ต้องมีหนทางแน่

ลู่เหล่าอู่: แต่ ข้าไม่เคยฝันเห็นพระแม่เลย เกรงว่าพระองค์เห็นข้าไร้ทายาท สืบสกุลไม่ได้ นับว่าอกตัญญู จึงไม่ยอมรับชีวิตข้า

ลู่เหล่าอู่: หากสักวันข้าต้องกลายเป็นตัวอัปรีย์เช่นนั้น สู้ปล่อยให้ข้าจบชีวิตตัวเองเสียยังดีกว่า

ลู่เหล่าอู่: ให้ข้าเอาชีวิตถมบ่อนี้ ตายเสียก็จบ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวไป

ลู่เสี่ยวลิ่ว: เฮ้ย เหล่าอู่ เหล่าอู่

ห้วงที่ 4 นั่นไม่ใช่พ่อข้า

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: อะ อะไรน่ะ อย่าเข้ามา

ท่อนไม้พูดได้: อา เต๋อซุ่น ข้าเอง พ่อเจ้าไง

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: เวรเอ๊ย ไอ้ไม้บ้า ปล่อยขาข้าซะ

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: ถุย เจ้าหาใช่พ่อข้าไม่ ฝันไปเถอะ ข้าจะสับเจ้าให้เละเป็นซาก

ท่อนไม้พูดได้: อ๊า อ๊ากกก เต๋อ ซุ่น อ๊ากกกกก

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: ฮึ่ม เลิกเล่นลูกไม้พวกนั้นได้แล้ว ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก อย่าคิดว่าแกะหน้าให้เหมือนพ่อข้าแล้วจะหลอกข้าได้ ถุย

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: ท่านพ่อ ข้าจะเล่าให้ฟัง เมื่อครู่ที่ทุ่งข้าเจอหุ่นไม้ตัวหนึ่ง

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: ท่านพ่อ อย่าทำให้ข้ากลัวสิ ท่านพ่อ ท่านพ่อ

ชาวบ้านผู้หวาดผวา: ฮะฮะฮ่า ๆๆ ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่พ่อข้า เชื่อข้า พวกเจ้าต้องเชื่อข้า นั่นไม่ใช่พ่อข้า ไม่ใช่พ่อข้า

ค้นหาสารานุกรม

กำลังโหลดดัชนี…