ความทรงจำ
บุปผาความทรงจำของผู้บุกรุก
ลมหิมะปิดเส้นทาง แดนต้องห้ามถูกผนึกแน่น เขาจึงยกดาบขึ้นเปิดทางข้างหน้าด้วยตนเอง
ห้วงที่ 1 ตีฝ่าอาณาเขต
หัวหน้าหน่วยรอบนอกแห่งพรรคฉิวมิ่ง: ฮี่ ๆๆๆ ท่านผู้เฒ่าสูงสุดมีบัญชา ผู้ใดบังอาจบุกรุกเขตต้องห้ามแห่งผาสะบั้นวิญญาณ สังหารให้หมด ไม่ต้องละเว้น
หัวหน้าหน่วยรอบนอกแห่งพรรคฉิวมิ่ง: ชะตาชีวิตของเจ้าใกล้ขาดเต็มที แดนน้ำแข็งอันหนาวเหน็บแห่งนี้ จักเป็นหลุมฝังศพของเจ้า
จอมดาบวายุหิมะ: ในเมื่อเจ้ากล้าขวางทางข้า ก็จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสีย
ห้วงที่ 2 สืบเสาะร่องรอย
จอมดาบวายุหิมะ: เจ้าเคยพบเด็กชายที่มีนามว่าเสี่ยวเฟิง ที่มีอายุเพียงสิบสองปีหรือไม่
จอมดาบวายุหิมะ: ศิษย์ของผู้เฒ่าสูงสุดใช้วาจาหวานล่อลวงลูกข้า ชักนำให้เขาฝึกวิชามาร
จอมดาบวายุหิมะ: ลูกข้าเดินทางไปยังถิ่นฐานของพวกวิชามายาต้องห้ามนั่น จนบัดนี้ก็ยังหายสาบสูญ ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
จอมมายาชราผมขาว: หึ ๆ หากเป็นดังที่เจ้าว่า เกรงว่าเจ้าคงพาเขากลับมาไม่ได้แล้ว ต่อให้พบก็จำเขาไม่ได้
จอมมายาชราผมขาว: ผู้มีพรสวรรค์และมุ่งปรารถนาจะก้าวเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามนั้น และเพื่อเข้าถึงสัจธรรม พวกเขาต้องสละกายเนื้อและกำเนิดในร่างใหม่
จอมดาบวายุหิมะ: หากเจ้าหัวเราะอีกครั้ง ข้าจะเฉือนลิ้นเจ้าทีละนิด ต่อด้วยนิ้ว มือ แขน และขา แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตายง่าย ๆ
จอมดาบวายุหิมะ: พาข้าไปพบผู้เฒ่าสูงสุด จะไม่มีใครรอดชีวิตไปจากที่นี่ได้