ความทรงจำ
บุปผาความทรงจำของไป๋ชื่อเลี่ยน
พงไพรสะท้อนพงไพร กระจกก่อเกิดกระจก รอบด้านมีเพียงเงาสะท้อนของนางเอง แต่กลับไม่มีเส้นทางใดพานางออกจากคุกซึ่งมิอาจแบ่งแยกกลางวันกับกลางคืนแห่งนี้ได้
ห้วงที่ 1 ทางรอดเพียงหนึ่งเดียว
ไป๋ชื่อเลี่ยน: เจ้าหนูน้อยผู้น่าสงสารเอ๋ย พวกเราถูกขังอยู่ในแดนมายานี้มานานเท่าใดแล้ว
ไป๋ชื่อเลี่ยน: หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือชั่วชีวิต
ไป๋ชื่อเลี่ยน: อา จริงสิ เจ้าเป็นเพียงงูตัวหนึ่ง เจ้าจะไปล่วงรู้วันเวลาได้อย่างไร
ไป๋ชื่อเลี่ยน: เช่นนั้นก็ไปหาให้ข้าสิ เจ้าสัตว์เลื้อยคลานบัดซบ
ไป๋ชื่อเลี่ยน: เหตุใด เหตุใดต้องเป็นข้าด้วย เหตุใดต้องถูกกักขังอยู่ในที่มืดมิดไร้แสงตะวันเช่นนี้
เสียงเลื่อนลอยไร้ตัวตน: พระแม่ทรงทอดสายตาลงมายังเจ้าแล้ว เพียงแต่เจ้ายังมิอาจไขว่คว้าห้วงวาระอันศักดิ์สิทธิ์นั้นไว้ได้
ไป๋ชื่อเลี่ยน: ท่านทูตแห่งม่านฝัน ข้าอยากออกไปจากที่แห่งนี้เหลือเกิน ข้าควรทำอย่างไรดี
ห้วงที่ 2 คำพยากรณ์แห่งพระแม่
ไป๋ชื่อเลี่ยน: ไม่ได้ พิณยังไม่สมบูรณ์ พระแม่เอ่ยว่า หากประกอบพิณเสร็จ ข้าก็จะเป็นอิสระ
ไป๋ชื่อเลี่ยน: ไม่มี ไม่มีเลย ชิ้นส่วนพวกนั้นไม่อยู่ที่นี่สักชิ้นเลย
ไป๋ชื่อเลี่ยน: ข้าต้องประกอบพิณลวงตราให้สมบูรณ์ ต้อง ต้องตามหาชิ้นส่วนที่หายไป
ไป๋ชื่อเลี่ยน: พระแม่เอ่ยว่า นั่นคือสิ่งสำคัญที่หมายเลขศูนย์ทิ้งไว้
ไป๋ชื่อเลี่ยน: พระแม่ ข้าจะทำตัวให้มีประโยชน์ต่อท่าน ข้าถวายพิณลวงตาที่สมบูรณ์แด่ท่านให้จงได้
ไป๋ชื่อเลี่ยน: ใช่แล้ว ต้องมีด้ายแดงให้มากกว่านี้ งูให้มากกว่านี้ เบาะแส ต้องจดทุกเบาะแสเอาไว้ จะพลาดไปแม้แต่อย่างเดียวไม่ได้