อุปกรณ์
เศษหน้าบันทึกของชาวเมือง
คืนที่ยี่สิบแปด
ผู้เฝ้ายามกำลังร้องเพลงกล่อมเด็ก ชัดเจนว่าเป็นเสียงชายชรา แต่ทำนองกลับฟังคล้ายเด็กหญิง ข้ามองลอดร่องหน้าต่างออกไป เห็นสันหลังเขาแอ่นกลับ กำลังไต่กำแพง ลำคอบิดมาเกือบครึ่ง เขายิ้มให้ข้าแล้วพูดว่า “มาเล่นกันเถอะ”
ข้าอยู่เมืองผางต่อไม่ได้แล้ว